Geplaatst door op 30 January 2014

jazzz

Waar is de echte man gebleven? Er zijn vrouwen die deze vraag op zorgelijke toon stellen, zoals onlangs Paulien Derwort in NRC Handelsblad. Volgens haar hebben feministen de mannelijke man in de hoek gedreven en vervolgens knock-out geslagen. Ze hebben hun zusters daarmee geen dienst bewezen, want die willen geen softie maar juist een vent.

Paulien heeft echter duidelijk niet goed opgelet. De succesvolle man van nu is geen macho in een maatpak. Nee, hij is een developer, een digitale geek. Hij dankt z’n spiermassa, voor zover aanwezig, aan de sportschool, niet aan de werkvloer. Kijk naar de internetmiljardairs: dat zijn geen mannen die fysiek imponeren zoals vroeger de Wall Street-tycoons. Mark Zuckerberg, Daniel Ek, de jonge Sergei Brin: ze hebben allemaal nachtenlang doorgehaald aan de desktop – and it shows. Zij vergaarden fortuin, terwijl bankiers in diezelfde tijd aanzien en macht verspeelden.

De digitale opmars zorgt overal voor nieuwe verhoudingen – dus ook op de werkvloer, en zelfs tussen man en vrouw. We gaan van lineair, top-down en hiërarchie naar snelheid, verbinding en wendbaarheid. In het digitale tijdperk zijn dingen nooit af, verandering is een gegeven.

Dit brengt een interessante tournure met zich mee in management en leiderschap: van schrikbewind naar coördinatie. Zoals sociaal-psycholoog Hans Boutellier zegt: we gaan werken als een jazz-orkest, in permanente afstemming op elkaar. Dus niet als een symphonie-orkest dat als één man luistert naar de dirigent.

In zulke omstandigheden helpt een flinke portie testosteron geen klap. Sterker nog, het zet je op achterstand. Paulien en de haren kunnen hun ideaalbeeld van ridders op witte paarden dus maar beter in de mottenballen doen. In de 21e eeuw is de begerenswaardige man geen houwdegen maar een connector – en er is geen paarse tuinbroek die daar iets aan verhelpt.